Coby Annema

Coby Annema

Ze hoeft niet op de voorgrond te staan om toch gezien te worden.
Coby is zo iemand die er gewoon is. Al haar hele leven in Sint Nicolaasga.

Ze werd er geboren en groeide er op, in een groot gezin met acht kinderen.
Haar moeder bezorgde de kranten, en de kinderen hielpen mee. Gewoon, omdat dat zo ging. Omdat je dat samen deed.
Dat helpen is nooit weggegaan. Je ziet het nog steeds terug. In haar. En in de verbondenheid van het gezin waarin ze opgroeide, die nog altijd voelbaar is in het dorp.

De gymzaal kent ze al sinds haar jeugd.
En vanaf haar zeventiende stond ze er zelf voor de groep.
Meer dan vijftig jaar inmiddels. Niet alleen als gymjuf, maar als iemand die meedoet. Die het voordeed, maar ook meelachte. Waar het niet ging om hoe goed je was, maar dat je er was. Liefde en plezier, dat waren de dragers.

Als ze over het dorp praat, gaat het niet over gebouwen of plekken.
Het gaat over mensen. Over samen. Over een dorp dat open voelt. Waar je mee mag doen. Waar je gezien wordt, zonder dat je jezelf hoeft te bewijzen.

Trots zit voor haar niet in grote woorden.
Het zit in haar kinderen en kleinkinderen — in wie zij zijn geworden.

En nog steeds geeft ze door wat ze van huis uit meekreeg.
Als vrijwilliger bij Maeykehiem en Doniahiem is ze er voor anderen, zoals ze dat altijd al geweest is: vanzelfsprekend, zonder ophef.

Wat ze heeft geleerd in het leven, is eenvoudig en misschien juist daarom zo krachtig:
accepteer elkaar zoals je bent.
Geen ingewikkelde theorie, maar iets wat je doet. Elke dag opnieuw.

Wanneer is iemand een echte Sint Nykster?
Misschien is daar geen vast antwoord op.
Misschien zie je het gewoon. In hoe iemand er is. In hoe iemand zich beweegt tussen anderen.

Zoals Coby.

Gewoon aanwezig.
En precies daardoor onmisbaar.