Dolf Verroen zit in zijn werkkamer, omringd door boeken die zich in de loop van een leven hebben verzameld. Het licht valt van boven naar binnen, zacht, alsof de tijd hier niet haast heeft.
Hij stelt zich eenvoudig voor. Schrijver van kinderboeken. Al een leven lang. Bekend werk, veel gelezen. Maar hij zegt het zonder gewicht, alsof het er gewoon bij hoort.
Sint Nyk is voor hem een fijne plek. Mensen die elkaar kennen. Die naar elkaar omkijken. Hier voelt het als thuis. Niet iets wat je uitlegt, maar iets wat er is.
Trots zit niet in één moment. Het zit in het doorgaan. In blijven schrijven. In iets maken dat blijft liggen, ook als jij er straks niet meer bent.
Wat hij geleerd heeft, is misschien nog wel het meest waardevol. Gewoon blijven. Eerlijk zijn. Aandacht hebben voor een ander. Niet moeilijker maken dan nodig is.
En wanneer is iemand een echte Sint Nykster?
Niet door waar je vandaan komt, maar door hoe je er bent.
Door mee te doen. Door deel uit te maken van het dorp, op jouw manier.
Hij kijkt nog één keer op, een kleine glimlach. Alsof hij weet dat alles al gezegd is.
En dat dat genoeg is.
Geef een reactie