Je merkt het aan alles. De straatversiering hangt weer. Vlaggen wapperen, bogen staan overeind en overal verschijnen de kleuren die vertellen dat het bijna zover is.
Het gonst in Sint Nyk.
Als je 's avonds door het dorp fietst of wandelt, hoor je hier en daar muziek. Er wordt getest. Achter een schuifdeur klinkt gelach, even verderop het geluid van een slijptol of een verfspuit. In de bouwschuren wordt nog hard gewerkt. Er is altijd nog iets dat nét af moet, een detail dat mooier kan of een techniek die nog één keer wordt uitgeprobeerd.
En toch is er één ongeschreven wet waar iedereen zich aan houdt.
Op de eerste donderdag van september, klokslag tien uur, is de wagen klaar.
Dan gaan de deuren open. De spanning maakt plaats voor trots. Maanden van bouwen, puzzelen, improviseren en samenwerken komen samen op het moment dat de eerste wagen de straat opdraait. Dan is het niet langer een geheim achter een schuurdeur, maar een verhaal dat door het hele dorp rijdt.
Dat is misschien wel het mooiste van de Allegorische Optocht. Niet alleen de creativiteit van de wagens, maar het gevoel dat een heel dorp wekenlang ergens samen naartoe leeft. Iedereen kent de geheimen, maar niemand verklapt ze. Iedereen hoort de muziek, ziet de bedrijvigheid en voelt dat het bijna zover is.
Het gonst in Sint Nyk.
En over een paar dagen begrijpt iedereen waarom.